Egipskie kontrasty

Za oknem paskudna pogoda - mglista, deszczowa, senna... taki nastrój sprawia, że z coraz większą niecierpliwością czekam na pierwsze promyki słońca, stęskniona soczystej zieleni i temperatury powyżej 25 kreski:) Dlatego też postanowiłam "poszperać" trochę w szufladzie. Poniżej kilka fotek z ostatniej, styczniowej wyprawy - kolejny urlop dopiero po zakończeniu ślubnego sezonu, a więc za jakieś pół roku...
Egipt - to miejsce nie tylko dla turystów, spragnionych słońca, basenów i leniuchowania. To też raj dla fotografa - wystarczy tylko wyjść poza teren hotelu, zapuścić się troszkę w miasto, zbliżyć do zwykłych, mieszkających tam ludzi... oczywiście czasem bywa to niebiezpieczne, zwłaszcza jeśli jest się kobietą, białą kobietą... Dla mnie fotografia to emocje (zarówno te fotografowane, jak też te, które sama przeżywam - fotografując)! Ryzyko jest zawsze... za to widoki, przeżycia i emocje - niesamowite, dla mnie bezcenne.
Z jednej strony: tętniące życiem miasta, uliczy zgiełk, turyści, ekskluzywne hotele, mnóstwo zapachów i kolorów, a wszystko to kontrastuje z architekturą i kulturą, jakże nam odmienną. Z drugiej strony: bieda, brud, niechlujstwo i życie w warunkach dla wielu z nas niewyobrażalnych...

A to, wierzcie albo nie, posterunek policji - to się nazywa minimalizm...





















Osiedle robotnicze - w dzień jakby wymarłe, tylko wszechobecne sterty śmieci przypominają, że jest ono zamieszkałe. Gdy zapadnie zmrok, mężczyźni wrócą z pracy... wszyscy wyjdą przed domostwa i zapalą ogniska... aż dziw, że mieszkają tu ludzie, których za dnia widywałam eleganckich i pachnących, pracujących w pobliskim hotelu - kelnerów, barmanów, kucharzy...

Egipt cz.II - górska wioska

Dzisiaj zapraszam Was w małą podróż do Egiptu. W styczniu udało mi się uciec od zimy, mrozów i troszkę odetchnąć. Pierwszy raz odwiedziłam ten kraj. Powiem szczerze, że po wysłuchaniu recenzji znajomych o przereklamowaniu piramid, naciągaczach, niezmiernym ukropie i konieczności przebywania jedynie w hotelu, ze względu na pustkę, niebezpieczeństwo i wszechobecny brud - jakoś zawsze omijałam to miejsce. W tym roku postanowiłam przekonać się na własnej skórze... i cieszę się niezmiernie. Wystarczy tylko chcieć wymknąć się z hotelu i patrzeć, podglądać i chłonąć ludzi, ich codzienność, ich samych!.. a to kocham najbardziej, samo doświadczenie jest dla mnie bezcenne!
Poniżej kilka fotek pokazujących życie w tym kraju od troszkę innej strony, którą znamy siedząc w klimatyzowanym pokoju hotelowym, czy relaksując się na basenie z drinkiem w ręce. To jedna z wielu maleńkich wiosek w górach.. 7 rodzin, mieszkających w lepiankach, utrzymujących się jedynie z napiwków turystów, którzy czasem tam trafią:) Niewyobrażalne, że tu dziewczynki osiągają dojrzałość w wieku 14 lat, a macierzyństwo rozpatrywane jest w kwestiach opłacalności oraz dodatkowych rąk do pracy i pomocy dorosłym.